Samen

Bericht van Stichting Poezensnuitjes dat via Facebook gedeeld wordt en waar wij het zeker mee eens zijn. (Helaas hebben we ervoor moeten kiezen ze wel alleen te plaatsen omdat we niet genoeg gastgezinnen hebben.)

WAAROM KITTENS ALTIJD SAMEN?

“Ja, maar we willen maar 1 kitten.”
“Nee, we hebben geen andere kat, maar we vinden eentje wel genoeg

Waarom? Niet om dwars te liggen, niet omdat zoveel mogelijk kittens tegelijk geplaatst moeten worden en ook niet omdat er snel ruimte gemaakt moet worden in de opvang. Er is maar één reden: het belang van het kitten. Dat staat bij de opvangs altijd voorop.

Ik hoor het u al zeggen: “Ja maar hij krijgt volop aandacht van ons hoor!” Ongetwijfeld. Maar het is niet genoeg.
U bent een mens en kunt nooit een ander kitten vervangen. Kittens spelen met elkaar, rennen achter elkaar aan, stoeien, meppen en bijten elkaar, slapen in elkaars pootjes en wassen elkaar.

Ze leren elkaar sociaal te zijn, te delen en ze leren elkaars grenzen. Dat gebeurt allemaal spelenderwijs. Zij kunnen dat onderling veel beter dan dat wij dat zullen kunnen.

“Ja, maar één kitten opvoeden is makkelijker dan twee.” Eh… opvoeden? O, u wilt geen kat die aan de meubels krabt, in de gordijnen hangt of die ’s nachts voor de dichte slaapkamerdeur staat te blèren omdat hij bij u wil zijn? En hij mag ook niet uw enkels aanvallen als u langsloopt of ineens “zomaar” al zijn klauwen in uw arm slaan en bijten?

Vaak komen juist de mensen die voor één kitten kozen vroeg of laat voor dergelijke problemen te staan. Er worden dan allerlei trainingsmethodes bedacht om de

ze “gedragsproblemen” op te lossen: het begint met een simpel “nee” of “foei”, er wordt een “time out” gegeven, de plantenspuit wordt erbij gehaald, soms volgt een tik op neus of bil, er wordt getracht het kitten te negeren en ga zo maar door. Resultaat? Niet wat u voor ogen had. Je kan een kat namelijk niet verbieden om dát te doen wat natuurlijk voor hem is. De kat heeft geen gedragsprobleem maar hij heeft geen mogelijkheid gekregen om zijn natuurlijke gedrag te vertonen en dát is het probleem. Uw enkels of armen zomaar aanvallen doet hij niet omdat hij u pijn wil doen of agressief of gestoord is maar hij wil jagen. Uit een hinderlaag een prooi bespringen en overmeesteren. Hij is een roofdier en het is zijn instinct. U uit de slaap houden doet hij ook niet om te pesten of wraak te nemen. Hij is eenzaam of hij verveelt zich en wil actie. Katten zijn namelijk van nature ook ’s nachts actief en kittens slapen geen 8 uur achter elkaar.

Wilt u uzelf veel ergernissen, slapeloze nachten en een gedragstherapeut besparen, dan is er een simpele oplossing:

neem 2 kittens!

Kittens vinden niets leuker dan samen “jagertje en prooi” spelen en als ze dat samen kunnen spelen, zullen ze uw enkels en armen met rust laten. ’s Nachts hebben ze ook elkaars gezelschap en kunt u rustig doorslapen terwijl zij elkaar in de haren zitten en na de strijd knus in elkaars pootjes in slaap vallen.

O, ik vergeet het probleem van het krabben aan meubelen en in de gordijnen hangen? Oké, dat kan best nog wel eens voor komen, maar het zal een stuk minder zijn. Een kitten alleen weet soms echt niet waar hij het zoeken moet en probeert de gekste dingen. Met een maatje erbij richten ze zich meer op elkaar dan op uw spulletjes.

Een kitten zijn natuurlijk gedrag verbieden is heel zielig. Hij doet niets fout, hij is gewoon een kat en als je hem dat gaat verbieden, kan het alle kanten opgaan maar nooit de goede. Het eens zo lieve kitten kan naarmate het groter wordt, steeds onhandelbaarder worden en uiteindelijk zelfs als “vals beest” gedumpt worden. Of het trekt zich terug en wordt een angstige kat. Of het verliest alle lol in het leven en wordt apathisch.

Een praktijkvoorbeeldje – onze Job:

Kleine Job werd te vroeg uit het nest gehaald en alleen geplaatst. Volgens de eigenaar was hij super agressief, ze kon er helemaal niets mee. Ze haalden hem op en zetten hem bij zijn soortgenootjes. Zijn “agressie” verdween als sneeuw voor de zon en hij werd dikke vriendjes met Gipsy met wie hij uiteindelijk ook samen geplaatst werd. Met mensen wilde hij alleen nog maar knuffelen.

“Ach, dat zal allemaal wel los zal lopen”, zegt u en u kiest toch voor één kitten. Misschien heeft u mazzel en zorgt het kitten niet voor problemen. Dat kan.
Maar verplaatst u zich nou eens in het kitten – wat ontneemt u hem of haar allemaal?

Een kittenvriendje betekent voor een kitten:
– dat hij nooit alleen is. Niet ’s nachts, niet als u werken bent, niet tijdens vakanties
– dat hij een stoeimaatje heeft
– dat hij een jaagmaatje heeft
– dat hij een slaapmaatje heeft
– dat hij een poetsmaatje heeft
– dat hij een maatje heeft dat hem volledig snapt
– Altijd!

Hem of haar dat allemaal ontnemen is op zijn zachtst gezegd toch een tikkeltje egoïstisch.

“We willen met eentje beginnen en dan kunnen we er altijd later nog eentje bij nemen”, zegt u.
Oeps….dat is een denkfoutje.
Katten zijn sociale dieren die prima met elkaar kunnen leven en elkaars gezelschap ook op prijs stellen. De communicatie onderling is duidelijk. Ze hebben een eigen taal en etiquette. Maar die moeten ze dus wél leren! Een kitten dat alleen opgegroeid is, snapt niets van andere katten en weet er zich geen raad mee. Hoe langer een kat alleen leeft, hoe moeilijker het wordt om er nog een kat bij te zetten. Komt een dergelijke kat ooit na jaren door omstandigheden in een asiel of elders bij andere katten terecht dan is dat een ware hel voor zo’n dier.
Dus al ziet u geen problemen ontstaan bij uw enige kitten, u heeft hem de mogelijkheid ontnomen om zijn eigen soort te kennen en dat is niet alleen een groot gemis voor een kitten, maar voor de rest van zijn leven is hij sociaal gehandicapt en dat is heel triest en niet nodig.

Jong geleerd is oud gedaan. Volwassen katten kunnen hele hechte vriendschappen hebben:

Silke en Diddl